Wederom is het de Italiaanse minister-president Berlusconi gelukt om een staatsrechtelijke basiswaarde met voeten te treden. Was het vanuit democratisch en rechtsstatelijk perspectief nog niet dubieus genoeg dat de minister-president eigenaar van het media-imperium Mediaset is, deze week heeft Il Cavaliere zelf nog eens aangetoond waarom Italië pas op de 77ste stek staat als het gaat om landen met de meeste persvrijheid.
Schaamteloos liet hij cartoonist Senesi door de RAI schorsen nadat deze in de satirische tv-uitzending Annozero enkele spotprenten over de verwoestende aardbeving in de Abruzzen had gemaakt. In een van deze cartoons werd Berlusconi vergeleken met keizer Nero die in het jaar 64 na Christus hardop droomt van “een nieuwe stad”. Rome was toen door brand verwoest en keizer Nero bouwde voor zichzelf op het vrijgekomen terrein een prachtig paleis: het Gouden Huis.
Het beperken van de persvrijheid door schorsing van een cartoonist, is dat geen democratische doodszonde? Jazeker! Toch bleef de massale verontwaardiging en boosheid uit. En waarom? Heel eenvoudig: men is zowel in Italië als daarbuiten gewend geraakt aan de ondemocratische fratsen van Il Caimano. Dat bleek ook uit de berichtgeving in de Nederlandse media. Terwijl onze eigen polderjournalisten burgemeester Wolfsen van Utrecht wegens zijn declaratiegedrag aan de publieke schandpaal nagelen, komt Berlusconi weg met een klein berichtje op de website van de Nos. Wat moet dat frustrerend zijn geweest voor Wolfsen! Hij moest voor het kritische oog van de media op een zonnige aprilmiddag zijn nederige excuses aanbieden aan de Utrechters, en je zag hem denken: ‘Als ik dit nou eens vaker doe, zou ik er dan ook zo makkelijk mee weg komen als Berlusconi…?’
.
