Moet een eerlijke rechter altijd worden gewraakt?

Paleis van Justitie, Brussel (foto: R. Ritzen)

Op deze vraag geeft filosoof Paul van Ommen in het NRC (13 april 2011) een helder antwoord. Een rechter, zo stelt Van Ommen, is bijna altijd bevooroordeeld. Onderzoek toont dat aan.* In navolging van de prof. Van Otte, die er voor pleit dat de rechter zijn "preliminaire indrukken prijsgeeft", stelt hij dat duidelijkheid over die indrukken de officier van justitie en de advocaat in staat stelt kleuring aan te brengen in hun pleidooien.
Van Ommen argumenteert dat de recente wraking van rechter Verpalen (die een zaak begon met het voordragen van het gedicht 'Jantje zag eens pruimen hangen' en prompt gewraakt werd) enkel de schijn ophoudt van onpartijdigheid.
Kortom, een helder en buitengewoon sterk betoog dat een fundamentele kwestie aansnijdt.
*) Zie ook het uiterst leesbare boek van prof. Eric Rassin, Waarom ik altijd gelijk heb. Utrecht 2007 (Da's overigens verplichte kost voor onze studenten!)

(bron: dr. Paul van Ommen, Moet een eerlijke rechter altijd worden gewraakt? NRC, 13 april 2011)

.

Burgemeester en wethouders missen democratische aansporing tegenover raad

Nu alle politieke constellatie in Maastricht achter de rug is, de kruitdampen zijn gaan liggen en de nieuwe coalitie rond is, kan de rust in de gemeentegebouwen op en rond de Markt weer terugkeren. Toch blijft de vraag bestaan of een dergelijke totstandkoming van deze ‘nieuwe’ coalitie in democratisch opzicht wel zo netjes is. Hoewel gedane zaken geen keer nemen, is het toch onontkoombaar om bij deze totstandkoming stil te staan.
Belangrijkste les die hieruit getrokken kan worden – en die geldt overigens voor alle Nederlandse gemeenten-, is dat de gemeentelijke democratie eenvoudigweg niet op dezelfde wijze functioneert als het parlementaire stelsel dat op landelijk niveau gebruikt wordt. De politieke spelregels zijn in gemeenten nou eenmaal anders dan die op het Haagse Binnenhof gelden. Met name het feit dat de volksvertegenwoordiging vertrouwen moet hebben in de politieke bestuurders maakt dit duidelijk. Op het moment dat de Tweede Kamer geen vertrouwen meer heeft, is het mogelijk voor de regering om op grond van de Kieswet vervroegde verkiezingen uit te schrijven. Juist dit laatste is iets wat op gemeentelijk niveau niet kan, omdat diezelfde Kieswet de verkiezingen voor de gemeenteraad op specifieke data vastlegt. In de praktijk maakt dit het opzeggen van het vertrouwen in het gemeentebestuur tot een lege huls. De coalitie kan immers, afgezien van enkele wisselingen van individuele bestuurders, gewoon blijven bestaan tot de nieuwe verkiezingen plaatsvinden. Dit kan zorgen voor wrijving en meer wantrouwen in de verhoudingen tussen de gemeenteraad en het dagelijks bestuur. Alternatief hiervan is dat er, wat in Maastricht inmiddels een beproefd recept is, een nieuwe –tussentijdse- formatie plaatsvindt en op basis van een nieuw akkoord een geheel nieuwe coalitie aan de slag mag. Maar hoe is het te verkopen dat er een nieuw gemeentebestuur geïnstalleerd wordt zonder dat de inwoners van die gemeente zijn geraadpleegd? Dit stuit op democratische bezwaren.
De oplossing ligt in beide gevallen binnen handbereik en is al eerder in staatsrechtelijke kringen verkondigd: zorg voor meer democratische legitimatie op het moment dat het tot een botsing komt tussen de gemeenteraad en (een deel van) het dagelijks gemeentebestuur. Concreet betekent dit dat in een dergelijke situatie een referendum uit moet worden geschreven met de vraag: Moeten er door de vertrouwenskwestie nieuwe verkiezingen worden uitgeschreven? Met de uitkomst van het referendum in de hand zou het college van B en W zich dan tot de regering kunnen wenden met het verzoek om deze verkiezingen te laten plaatsvinden.
Hoewel hiervoor een wetswijziging nodig is en een gemeentelijk referendum doorgaans niet op een hoge opkomst steunt, is het in ieder geval wel een prima stok achter de deur om de gemeenteraad in toekomstige gevallen beter na te laten denken over de consequenties van het opzeggen van het vertrouwen.


Mark Lemmens
Docent StaatsrechtJuridische Hogeschool Avans - Fontys

Journalist en raadslid gaan niet samen

Een interessant bericht van Binnenlandsbestuur.nl:

Mag een krant een journalist verbieden politiek actief te zijn? Ja, zo oordeelde het Gerechtshof in Den Haag afgelopen week.


Niet verenigbaar

In 2006 stelde een verslaggever van het AD zich kandidaat bij de gemeenteraadsverkiezingen. Hij werd verkozen. De hoofdredactie liet hem echter weten dat hij daarvoor toestemming had moeten vragen, en wanneer hij dat had gevraagd, dat niet gekregen zou hebben. Een actieve politieke rol is volgens de hoofdredactie van het AD niet verenigbaar met de onafhankelijkheid van de krant.


Grondrecht

De journalist spande daarop een civiele procedure aan bij de rechtbank in Rotterdam. De rechtbank stelde de journalist in het gelijk. Het passief kiesrecht is immers een grondrecht en dat, zo oordeelde de rechtbank, moest zwaarder wegen dan het belang van de krant.


Onwerkbaar

Het AD ging in hoger beroep. Vorige week kwam het Haagse gerechtshof tot een ander oordeel van de rechtbank. De hoofdredactie had aangevoerd dat het voor de lezers vreemd zou zijn als ze verslaggevers van het AD ook in de rol van politicus zouden kunnen tegenkomen. Daarbij zou een onwerkbare situatie kunnen ontstaan als een journalist niet op alle werkterreinen meer in te zetten zou zijn vanwege een politieke nevenfunctie. Ook zou het moeilijk zijn voor collega’s om over een raadslid te schrijven dat tevens op de redactie werkzaam is.


Belang

Het hof gaf het AD op alle punten gelijk. Weliswaar bevestigt het gerechtshof ook dat het raadslidmaatschap een functie is die iedere burger volgens zou Grondwet zou moeten kunnen vervullen, maar in dit geval vindt het hof dat het belang van de krant zwaarder weegt.

Bron: Binnenlandsbestuur.nl (4-10-2010)
Het oordeel van het Gerechtshof is te vinden via www.rechtspraak.nl.

Burgemeester op de stoel van de rechter?

Burgemeesters worden met regelmaat geconfronteerd met situaties waarin ook een strafrechtelijke component meespeelt. Denk bijvoorbeeld aan de burgemeester die te maken krijgt met de maatschappelijke commotie na een geruchtmakende moord of een pedoseksueel die tot onrust in een wijk leidt.

Het probleem dat zich daarbij voordoet is in de kern de wrijving van de machten der Trias Politica. De onrust loopt doorgaans vooruit op het strafproces dat nog moet volgen. Terwijl de geschokte buurt al voorbereidingen treft om de pedoseksueel aan de hoogste boom op te knopen, moet de burgemeester een beroep op de maatschappij doen om de kalmte te bewaren en het strafproces zijn beloop te laten hebben.

Burgemeesters worden geacht met de nodige terughoudendheid sturing aan het proces te geven en niet op de stoel van de rechter gaan zitten. Dit is recent nog bekrachtigd in een zaak waarin een inwoner van Helden een schadevergoeding toegewezen kreeg. Hij had een tijd lang onterecht vastgezeten voor het graven van valkuilen met ijzeren pinnen in de bossen bij zijn woonplaats. De Heldenaar had volgens de rechtbank veel last van negatieve publiciteit, ook omdat hij door burgemeester Mat Vestjens onmiddellijk als "de zekere dader" werd aangemerkt (zie uitspraak 14 juli 2010, Rechtbank Roermond).

Concreet bevestigt de uitspraak het advies om niet op de stoel van de rechter te gaan zitten. Een belangrijke les voor iedere burgemeester in deze populistische tijden: blijf altijd spreken over een verdachte, ook wanneer de buitenwereld al op de zaken vooruitloopt.

Bron: weblog Nederlands Genootschap Van Burgemeesters

'Dwangarbeider' naar Europees Hof te Straatsburg

Een bijstandsgerechtigde stapt naar het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, omdat hij vindt dat de gemeente Amsterdam hem ten onrechte heeft gedwongen deel te nemen aan een re-integratieproject. Dat maakte de Bijstandsbond vrijdag bekend.

Geen dwang

De Amsterdammer vindt dat er sprake was van dwangarbeid in de zin van art. 4 EVRM. Eerder legde hij de zaak al voor aan de Centrale Raad van Beroep, maar daar ving hij bot. Volgens de raad was er geen fysieke of psychische dwang op de man uitgeoefend. 18 jaar bijstandToen de man in 2006 weigerde om aan het re-integratietraject deel te nemen, kortte de gemeente hem op zijn uitkering. De Amsterdammer zat achttien jaar in de bijstand, terwijl hij lichamelijk en psychisch wel in staat was te werken.

Stage

De Centrale Raad van Beroep oordeelde dat hij op z'n minst een begin had kunnen maken met het traject. De Amsterdammer daarentegen zei op dat moment net een stageplek met uitzicht op betaald werk te hebben gevonden. De werkbemiddelaar zou echter niet naar zijn argumenten hebben geluisterd.

Bijstandsbond

De Bijstandsbond vindt de zaak van belang omdat nu op Europees niveau wordt bekeken of bijstandsgerechtigden mogen worden gedwongen om onder het wettelijk minimumloon te werken.

Bron: binnenlandsbestuur.nl

Nieuwe uitgave: Ethiek in de rechtspraktijk

Dit boek, geschreven door Ron Ritzen en Lamber Royakkers, verscheen onlangs bij uitgeverij Damon.

Dwangsom voor tekst 'Jezus redt' op boerderijdak terecht

Het college van burgemeester en wethouders van Giessenlanden heeft een man uit Giessenburg terecht een dwangsom opgelegd, omdat hij met grote witte letters 'Jezus redt' op het dak van zijn boerderij heeft geschilderd. Dat heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in een uitspraak van vandaag (14 juli 2010) bepaald.

Volgens het gemeentebestuur is de tekst in strijd met de gemeentelijke welstandsnormen. Het heeft de man in januari 2009 daarom gesommeerd de tekst te verwijderen. De man vond de dwangsom echter een aantasting van zijn grondrechten en stapte naar de rechter.
In de gemeentelijke welstandsnormen is bepaald onder welke omstandigheden het uiterlijk van een gebouw in strijd is met de zogenoemde redelijke eisen van welstand. Naar het oordeel van de Raad van State heeft het gemeentebestuur zich op het standpunt kunnen stellen dat sprake is van een 'buitensporigheid in het uiterlijk' van het dak. Het gemeentebestuur heeft daarbij het advies gevolgd van de welstandscommissie. Dat spreekt over de toepassing van felle of contrasterende kleuren, het extreme contrast tussen de bestaande dakpannen en de aangebrachte witte dakpannen en een te grove inbreuk op wat in de omgeving gebruikelijk is. Daarom was sprake van een overtreding van de welstandsnormen en mocht het gemeentebestuur de dwangsom opleggen, aldus de hoogste bestuursrechter.

Anders dan de man meent, staan het recht op vrije meningsuiting en de godsdienstvrijheid in dit concrete geval niet in de weg aan het opleggen van de dwangsom. Hoewel deze grondrechten met het optreden van de gemeente worden beperkt, is dit in bepaalde gevallen gerechtvaardigd. In dit geval wordt met de welstandsnormen beoogd wanordelijkheden te voorkomen en de rechten van anderen te beschermen. Naar het oordeel van de Raad van State komt de dwangsom daarom tegemoet aan een 'dringende maatschappelijke behoefte en staat deze in een redelijke verhouding tot het nagestreefde doel'. Daarbij is voor de Raad van State van belang dat de dwangsom niet is opgelegd vanwege de inhoud van de tekst, maar enkel vanwege de concrete vorm en omvang. De hoogste bestuursrechter wijst er in zijn uitspraak op dat er voldoende andere manieren bestaan om de boodschap 'Jezus redt' tot uiting te brengen, bijvoorbeeld door het kleiner of in een minder opvallende kleur op het dak, of een ander deel van het gebouw, aan te brengen.

De tekst 'Jezus redt' op het dak van de boerderij in Giessenburg houdt de man en de gemeente Giessenlanden al ruim twee jaar verdeeld. De man liet de tekst in 2008 aanbrengen als uiting van zijn geloof.

Aangezien de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in dit geschil als hoogste bestuursrechter functioneert, zijn op nationaal niveau alle mogelijke rechtsmiddelen aangewend. De man uit Giessenburg heeft inmiddels aangekondigd zich met tot het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in Straatsburg te wenden.

Vindplaats (LJ Nummer): BN1135
Bron: Centrale redactie rechtspraak.nl
Datum: 14 juli 2010

De formatie van een kabinet: hoe gaat dat in zijn werk?

Na de Tweede kamerverkiezingen begint de formatie van het kabinet. Hoe gaat dat eigenlijk?

Koningin wint advies in
Na de verkiezingsuitslag is allereerst het staatshoofd aan zet. Koningin Beatrix gaat kijken welke informateur een mogelijke coalitie onderzoekt. Dit doet ze op basis van adviezen van haar vaste adviseurs en alle fractievoorzitters.

De koningin kan in deze beginfase ook een bredere onderzoeksopdracht geven. De informateur is dan meer een 'verkenner', die bijvoorbeeld kijkt welke partijen in principe bereid zijn te regeren.
De dag na de verkiezingen praat de koningin dus eerst achtereenvolgens met de voorzitter van de Eerste Kamer Van der Linden, de voorzitter van de Tweede Kamer Verbeet en de vice-voorzitter van de Raad van State Tjeenk Willink.
Vervolgens komen een voor een alle fractievoorzitters naar het paleis om hun mening te geven. Deze gesprekken nemen zeker wel een dag in beslag.

Koningin stelt informateur aan
De koningin benoemt vervolgens een of meerdere informateurs aan, die onderzoeken of een door haar voorgestelde coalitie mogelijk is. Vaak gaat het om een meerderheidscoalitie, dat betekent dat het toekomstige kabinet tezamen tenminste 76 van 150 Kamerzetels hebben.
De informateur is vaak iemand die zijn sporen verdiend heeft in de politiek, zoals de vice-voorzitter van de Raad van State, de voorzitter van de Eerste Kamer of een commissaris van de Koningin.

Gesprekken beginnen
De informateur praat met alle fractievoorzitters om te kijken of er draagvlak is voor de van de koningin ontvangen opdracht. Als dat zo is, gaat de informateur terug naar de koningin om zijn bevindingen te bespreken.

Nieuwe informateur?
Als duidelijk is welke coalitie de beste kans maakt, stelt de koningin vaak een nieuwe informateur aan, die een regeerakkoord in elkaar gaat zetten met de betreffende partijen. In het regeerakkoord staan de afspraken voor de komende vier jaar.
Een regeerakkoord kan heel gedetailleerd zijn, dit gebeurt als de principiële verschillen tussen de partijen aanzienlijk verschillen en het onderling vertrouwen broos is. Er kan ook een regeerakkoord op hoofdlijnen worden afgesproken, dan vullen de partijen gaandeweg hun plannen in.
Als het concept-regeerakkoord klaar is, worden eventueel de posten voor de ministers en staatssecretarissen verdeeld.

Formateur aan het werk
Als de informateur klaar is en verslag heeft gedaan aan de koningin, wordt een formateur aangesteld die de coalitie definitief vorm gaat geven. Dat is meestal de toekomstig minister-president. De formateur benadert in overleg met regeringspartners vervolgens de kandidaat-bewindslieden.
Beëidiging nieuwe kabinet
Na een succesvolle formatie worden de nieuwe ministers en staatssecretarissen beëdigd door de koningin. Met de traditionele bordesscène op de trappen van paleis Huis ten Bosch presenteert het nieuwe kabinet zich.

Bron:
www.nos.nl, toegevoegd donderdag 10 juni 2010
Van der Pot / Donner, Handboek van het Nederlandse staatsrecht, Kluwer 2008

Pino mag niet stemmen in Nevada

Kiezers, die op 8 juni 2010 konden stemmen op hun kandidaten voor de Amerikaanse senaat, mochten in de staat Nevada tijdens de twee weken durende voorverkiezingen niet stemmen als zij zich verkleed hadden als kip. Aanleiding tot die maatregel was de Democratische campagne tegen de Republikeinse Senaatskandidate Sue Lowden.
De voormalige schoonheidskoningin had tijdens een interview voor de lokale tv gezegd dat patiënten met hun artsen moeten onderhandelen als ze niet voldoende geld hebben voor hun rekeningen. “Onze grootouders namen een kip mee als betaling voor de arts”, wist Lowden. De democraten grepen die uitspraak aan om hun campagne op te richten. Zo verschenen vrijwilligers van democratische zijde als kip op allerlei verkiezingsbijeenkomsten van Lowden.
Zoals gezegd, de overheid nam drastische maatregelen. Niet alleen politieke buttons, spandoeken en T-shirts waren in en nabij stemlokalen verboden, maar nu dus ook een chickensuit.
Nog een geluk dat Sue Lowden uitkomt voor Nevada en niet voor Kentucky.

(Op Youtube vind je een filmpje over deze zaak.)
.

The Innocent Prisoner's Dilemma

Murrey is veroordeeld voor een 'second degree murder'. Geen getuigen, wel een ontlastende getuige (een politie-agent) en zijn rechter die verklaard heeft dat hij hem zou vroijspreken, maar gebonden was aan het oordeel van de jury, waren niet voldoende om hem vrij te krijgen. Na 16 jaar is hij voortijdig vrijgelaten ('on parole'), maar in zijn dossier staat hij te boek als moordenaar.
Zie hier.

(bron: New York Times)

Too good looking

Debrahlee Lorenzana, een Amerikaanse vrouw, werd volgens eigen zeggen bij de Citibank ontslagen, omdat haar mannelijke collega's vonden dat haar figuur "voor te veel afleiding zorgt". De bank ontkent.

(Op You Tube vind je haar verhaal.)

Twee rollen drop gestolen? Land uit!

CDA-Kamerlid Van Haersma Buma is van mening dat vreemdelingen die twee keer een rolletje drop stelen, Nederland moeten worden uitgezet. Van Haersma Buma: ‘Iemand die in zijn eerste jaar al twee misdrijven pleegt, heeft hier niets te zoeken. Zelfs al gaat het om het stelen van een rolletje drop. Dat is wel winkeldiefstal en daar blijft het vaak niet bij. We moeten voorkomen dat iemand een criminele carrière gaat beginnen in ons land’.
(bron: Elsevier, 26.1.10)
.

Zoek de fout...

Wat klopt niet in dit bericht?
1. Als het OM seponeert, ga je niet in beroep, maar maak je gebruik van de klacht-procedure (art. 12 Sv).
2. Het hof acht Wilders niet strafbaar, maar vervolgbaar.

Death Panels

Palin heeft op het eind van 2009 toch nog een prijs in de wacht gesleept: 61 procent van de 4.864 kiezers koos Palins ‘Death Panels’ als grootste leugen van 2009. De verkiezing is een initiatief van Politifact.com, een website die in 2008 werd beloond met de prestigieuze Pulitzerprijs.

Haar verdienste? Palin, een fel tegenstanders van Obama’s zorgplan, schreef een paar maanden geleden op haar Facebook-pagina dat “het Amerika dat ik ken en liefheb, niet een [land] is waarin mijn ouders of mijn baby met Downsyndroom voor Obama’s ‘commissie des doods’ (death panels) terecht zullen moeten staan, opdat zijn bureaucraten op subjectieve wijze kunnen bepalen of hun ‘niveau van productiviteit in de samenleving’ de medische zorg waard is”.
Twee onafhankelijke polls lieten zien dat (slechts?) 30 en 41 procent van de burgers in de ‘death panels’ geloofde. Onder de ‘gelovigen’ waren ouderen niet oververtegenwoordigd. Wel geloofden relatief meer republikeinen (47%) dan democraten (20%) de boodschap. Of Palin met haar boodschap ook echt meningen heeft beïnvloed, is niet helder.
“Het raakte een gevoelige snaar”, meent Robert Blendon, die als onderzoeker aan Harvard University is verbonden. Hij onderzoekt de publieke opinie over de gezondheidszorg. Blendon: “Na het bericht reageerde de pers en experts massaal met de mededeling dat er van euthanasie geen sprake was. Maar uiteindelijk geloofden de meeste mensen niet dat er zoiets was voorgesteld.”

Later nam Palin in een interview in de National Review wat gas terug: “Toen ik de bewuste paragraaf van het plan las, was het voor mij zo evident dat er een panel van bureaucraten zou komen, dat beslist over het niveau van gezondheidszorg en dat bepaalt wie het wel of juist niet waard is om de door de overheid gecontroleerde zorg te ontvangen. Omdat gezondheidszorg moet worden gerantsoeneerd als het aan iedereen wordt beloofd, zal het daarom veel individuen schaden die niet in staat zijn om de overheidszorg te ontvangen.”
“De term die ik gebruikte om te beschrijven dat er een panel komt dat deze beslissingen neemt, moet niet letterlijk worden genomen”, zei Palin. Het is te vergelijken met de wijze waarop oud-president Reagan de “Sovjet-Unie als het ‘evil empire’ aanduidde. Hij kon daarmee zijn punt maken. Hij kreeg mensen zover dat ze gingen nadenken. Het is erg effectief. Hetzelfde geldt voor ‘death panels’. Ik zou ze meteen weer zo karakteriseren. In a heartbeat.”

Begin december scoorde Palin ook al hoog op The Top 10 Everything of 2009 van het blad Time. Zij kreeg de negende plaats toegewezen vanwege haar uitglijder over de nieuwe plaats van de tekst ‘In God We Trust’ in de nieuwe dollarmunt: niet meer in het centrum maar op de rand. Palin: “It's a disturbing trend. Who calls a shot like that? Who makes a decision like that?” Het was een retorische vraag, want het antwoord was duidelijk: Obama was de bron van dit kwaad.
Maar Obama had daar niets mee van doen. De beslissing hierover was al in 2005 op het Republikeinse congres genomen. Met de goedkeuring van George W. Bush.

Nieuwe site: rechter & wetenschap

Sinds 1 januari 2010 is er (alweer) een nieuwe site: rechter & wetenschap. Deze webstek gaat over rechtsvinding en het belang van wetenschap daarbij.
.

Egyptische rechter: verbod op niqaab bij examens terecht

Vrouwelijke studenten in Egypte eisten onlangs dat ze ook tijdens hun examen op de universiteit een niqaad mogen dragen. Volgens de regering is dat veel te fraudegevoelig en stelde daarom een verbod in. De bestuursrechter in Kairo gaf de regering op 3 januari gelijk.
De vijftig studenten, die de regeringsmaatregel hadden aangevochten, hebben geen boodschap aan het feit dat de niqaab fraudegevoelig is. Ze gaan in hoger beroep.
(bron: NRC, 4.1.10)
.

Over de gevaren van gamen

Tachtig procent van de gewelddadige criminelen in China kwam in de criminaliteit terecht door videospelletjes. Dat beweert de CCTV, de Chinese openbare omroep. Ook is er een verband tussen gamen en drugsgebruik, tienerzwangerschappen en moord.De Chinese overheid haalde onlangs World of Warcraft offline.

(bron: De Standaard, 30.12.09).

Man zat 35 jaar onschuldig vast

Vijfendertig jaar geleden werd de toen negentienjarige James Bain vooroordeeld tot levenslange gevangenisstraf wegens ontvoering en verkrachting van een negenjarige jongen. Die had hem op een reeks foto's van vijf personen aangewezen als de schuldige.

Bain verzocht in 2001, 2003 en 2006 om een DNA-onderzoek, maar dat werd steeds afgewezen. In 2009 had hij meer geluk. Het onderzoek werd gedaan en leverde voor Bain een ontlastende uitslag op. Daarmee stond volgens de rechter zijn onschuld vast.
Hij heeft recht op vijftigduizend dollar voor elk jaar dat hij onterecht heeft vastgezeten.
Zie deze video voor zijn vrijlating.

(bron: The Huffington Post, 17.12.09 / The Innocence project, 17.12.09)

Is de advocatuur een mannenwereld?

Is de advocatuur een echte mannenwereld? Ja, zo blijkt onderzoek. Volgens onderzoekers van de universiteit van Clemson, South Carolina, heeft een vrouw met de naam Cameron drie keer zoveel kans rechter te worden als iemand die een traditionele vrouwelijke naam heeft, zoals Sue.
Een vrouw die Bruce heeft, blijkt zelfs vijf keer zo veel kans te hebben om rechter te worden.
Eén van de onderzoekers, de econoom Bentley Coffy, meent dat “ondanks het feit dat de helft van de afgestudeerde rechtenstudenten tegenwoordig vrouw is, het een mannenwereld blijft”. Masculiene personalia of een mannelijke naam, zo blijkt uit het onderzoek, is een voordeel voor een carrière in de juridische wereld.
.
(bron: Weblog D. de Hoogh, 2.11.09)
.